“ενδογραμμή” project___Leib_durch Κörper | therapy_NOW_art

//“ενδογραμμή” project___Leib_durch Κörper | therapy_NOW_art
“ενδογραμμή” project___Leib_durch Κörper | therapy_NOW_art 2017-07-04T16:27:50+00:00

Ένα πρότζεκτ σε εξέλιξη [2017-19], προσφυγής στην τέχνη και την ψυχολογία απευθυνόμενο , σε αποφοίτους ή τελειόφοιτους των Τμημάτων Εικαστικών Τεχνών, των Σχολών Καλών Τεχνών και Ψυχοκοικωνικών επιστημών σε συνεργασία με μία ομάδα καταξιωμένων καλλιτεχνών και θεραπευτών που θα συνευρεθούν στο “αθέατο-κοινό” τους τόπο και θα συνομιλήσουν με το γενικό πληθυσμό.

Το πρότζεκτ “ενδογραμμή” αποπειράται να ερευνήσει την σχέση ανάμεσα στην τέχνη_τη ψυχική διεργασία_την παιδεία και την επιστήμη.Ότι θεωρούμε πως ισχύουν ως απόψεις/καταγραφές για τις παραπάνω σχέσεις παρατηρούμε τον τελευταίο καιρό να απέχουν από το κόσμο.

Αθήνα_Θεσσαλονίκη_Λευκωσία_Πάφος_Ρώμη

Έναρξη 30 Απριλίου 2017
σημείωμα επιμελήτριας _περιγραφή έργου

ενδογραμμή____Leib_durch Κörper

therapy_NOW_art

Η επιστήμη -θεραπεία σε γενικό όρο-, σε αντίθεση με την τέχνη-ποίηση, αναγνωρίζει μόνο προτάσεις που έχουν γενική ισχύ: Το πείραμα επαληθεύεται σε κάθε τόπο και σε κάθε χρόνο και από κάθε επιστήμονα: η ασπιρίνη μετριάζει τον πονοκέφαλο στον οποιονδήποτε.

Η ψυχανάλυση, ήδη από τον ιδρυτή της, ήγειρε, και εγείρει ακόμα, αξιώσεις επιστημονικότητας. Τούτο δεν συμφωνεί με την αξίωση της για μια ελεύθερη επικοινωνία που την χαρακτηρίζει η μοναδικότητα της κάθε συνάντησης, του κάθε ανθρώπου, της κάθε στιγμής-εδώ και τώρα – μια αξίωση που την απομακρύνει από την επιστήμη και την συγγενεύει με την ζωή και την τέχνη (Κ.Γεμενετζής) Υπάρχουν μεν εξαιρέσεις, όμως η κυρίαρχη στάση της ψυχανάλυσης απέναντι στην τέχνη είναι υπεροπτική: καθιστά το καλλιτεχνικό έργο αντικείμενο των ερμηνειών της.
Ο καλλιτέχνης από την άλλη, ποιεί το ανείπωτο, το ανείπωτο που δεν έχει την αποκλειστικότητα του, αλλά βρίσκεται ταυτόχρονα παντού, περνάει απ’ την άλλη πλευρά του εαυτού του στον Άλλον και αφήνει το πλεόνασμα που τον κατοικεί, αναζητώντας την προσωπική του θεραπεία και την αναγνώριση στο γίγνεσθαι ζωής και αγοράς.
Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: πώς θα συναντηθούν αυτές η δύο ανάγκες; πώς θα συνομιλήσουν καλλιτέχνες_ποιητές – θεραπευτές_ψυχανάλυση;

Βλέπουμε ως σήμερα οι τράπεζες διαλόγου τέχνης και ψυχανάλυσης να μην ορθώνουν φωνή νέων ιδεών/εργαλείων διαχείρισης, αντίθετα, αναμασούν και αναπαράγουν, τα εντός ‘εντός’. Νέοι καλλιτέχνες απέχουν ή απαξιώνουν αυτές τις τράπεζες τέχνης καθώς η φωνή τους δεν μπορεί να ακουστεί. Θεραπευτές προσπαθούν να ερμηνεύσουν μόνο το παρελθόν και απέχουν από το ‘εδώ και τώρα’ που είναι το ζητούμενο της θεραπείας αλλά και της τέχνης.

Στην άλλη πλευρά, ο γενικός πληθυσμός δέχεται, προσπερνά, περιφρονεί ή μετέχει επικριτικά, όπου νομίζει ότι του είναι προσπελάσιμα οικείο.

Στο ‘εδώ και τώρα’- σήμερα, με αφορμή την documenta 14 και ότι την ακολουθεί σε κριτική, σχολιασμό ή θέαση, ανατρέξαμε στη γνώριμη για εμάς Γερμανική φιλοσοφία και γλώσσα, αναζητώντας την αέναη κίνηση θεραπείας και τέχνης.

Στα Γερμανικά, η ετοιμολογία των λέξεων Bauen [κτίζω] και Wohnen [κατοικώ (ζω)] προέρχεται από διαφορετικές εκδοχές της ίδιας λέξης Bin- “Είμαι” που συνίστανται με την ύπαρξη- Dasein [εδώ να] (Μ.Χάιντεγκερ). Επίσης το σώμα, έχει δυο εκδοχές: Leib [ ζωντανό σώμα σαν ολότητα-έμψυχο σώμα] και Κörper [σώμα ως αντικείμενο των επιστημών, αναγνωρίσιμο-κορμί] που χρησιμοποιείτε εκφραστικά παντού.

Συνδέοντας λοιπόν την οντολογική διάσταση του κτίζειν, του κατοικείν και την εκπαίδευση, τα δυο πρώτα αποκτούν μια διάσταση νοητή, νοερή και ψυχολογική, ενώ η εκπαίδευση από την άλλη, αν θυμηθούμε τον πρωταρχικό της στόχο, είναι η ανάδειξη αυτής της ιερότητας ως προς την σχέση μας με τον κόσμο και τους Άλλους. Είναι η ανθρωπολογική διάσταση του βιωμένου χωροχρόνου. Συναντά επίσης την οντολογική διάσταση της εκπαίδευσης (Κ.Καστοριάδης), όχι ως αντανακλαστική, τεχνικό-ορθολογιστικής λειτουργίας αλλά ως πράξης, μέσα σε ένα κοινωνικό-ιστορικό πλαίσιο “συνύπαρξης”.

Ως ερμηνεία λοιπόν ο καλλιτέχνης βρίσκεται σχεδόν σε μια ‘ψυχωσική κατάσταση’ στην καλλιτεχνική πράξη, αυτή που βιώνεται. Αυτή η πράξη ταυτίζεται με τον όρο αταξία και έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι πλήττεται η ικανότητα του καλλιτέχνη/δημιουργού, που έμαθε να αναγνωρίζει τις νοητικές καταστάσεις που προκαλούν μια πράξη, όπως και τις επιθυμίες, τα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις κι άλλα, τόσο για τον ίδιο όσο και για τους άλλους. Εκεί σε αυτή τη συμβολική απώλεια, αναγνωρίζεται η δυσκολία απαλλαγής από τη συνειδητή γραφή και η έκφραση της ψυχοδιεργασίας. Σε αυτό το βίωμα-καλλιτέχνης- υπάρχουν λοιπόν και ‘ψυχωσικά’ και μη-ψυχωσικά στοιχεία και αυτός πρέπει να αναλογίζεται κάθε φορά ποιο κομμάτι επικοινωνεί μαζί του. Το ψυχωσικό είναι ανυπόμονο και δεν αντέχει τη δυσκολία, έτσι επιτίθεται στο μη-ψυχωσικό κομμάτι. Επίσης, μεταμφιέζεται σε κανονικό [Bion]. Αυτό μπορεί να τον οδηγήσει σε μια μια λατρεία για τα σώμα, τις ζωές των ανθρώπων, κατά συνέπεια τη ζωή του ‘έργου’, μια κοινοκτημοσύνη του ‘σώματος-καλλιτέχνης’ και ‘αγαθών-έργο’
Έχοντας την πεποίθηση ότι ο καλλιτέχνης επιτελεί κοινωνικό έργο , κουβαλώντας αυτά τα δυο ‘σώματα’ οι συζητήσεις-παρουσιάσεις -έργα που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του πρότζεκτ και θα πλαισιωθούν από καλλιτέχνες ποικίλων εκφραστικών μέσων (ζωγραφική, γλυπτική, κ. α), θα ερευνήσει εάν και πώς τα διαφορετικά μέσα έκφρασης ανήκουν σ’ αυτή τη διαδικασία ‘παραγωγής’ ενός έργου-ζωντανού σώματος/ενδογραμμή, το οποίο έχει ως τελικό αποδέκτη τον θεατή στο “εδώ και τώρα” και συγχρόνως, με ποιον τρόπο η διαδικασία αυτή κατοικεί στον προσωπικό ή συλλογικό μύθο του καθενός μας, ως ‘συν-όρο’.
Με αυτό το κριτήριο, η μη πλέον ενασχόλησή του σώματος με τον ‘παραδοσιακό’ τρόπο αλλά με το εσωτερικό ζωντανό -σώμα-ενδογραμμή-εκπαίδευση, το project θα αποπειραθεί για την επαναδημιουργία. Με την επιτέλεση, θα ερευνηθεί πώς τα μέσα έκφρασης σ’ αυτή τη διαδικασία ῾παραγωγής῾ του εκ νέου έργου, αποκαλύπτει την επιφάνεια της ανάγνωσης, της προβολής, την ασυνείδητη διαδικασία αυτή που επιθυμεί την εντός δημιουργία” του συμμετέχοντα/καλλιτέχνη αλλά και του θεατή.

Από αυτή την όσμωση θα αποκαλυφτούν εκείνα τα στοιχεία που του επιτρέπουν να υιοθετήσει, να απορρίψει, να αναλύσει ή και να φαντασιωθεί, μα που παρόλα αυτά, η σχέση τους μ’ αυτήν [ύπαρξη-dazain] παραμένει ενεργή ως είδος κυτταρικού ημερολογίου, ανακαλύπτοντας μας το ῾μέσο῾ αυτό, το οποίο θα αποτελέσει το εργαλείο προς όφελος των μελλοντικών καλλιτεχνών αλλά και των θεραπευτών.

Έλενα Τονικίδη

Έναρξη διαδραστικής λειτουργίας του έργου

-Φόρμα ειδικού ερωτηματολογίου. Απευθύνεται στο γενικό πληθυσμό και θα αποτελέσει την αφετηρία για την διαδοχική εξέλιξη του project

* Για πρώτη φορά καλλιτεχνικό έργο/project θα εμπνευστεί για την δημιουργία του και διεξαγωγή του, από το γενικό πληθυσμό και όχι το κατά κανόνα οργανόγραμμα των χώρων και φορέων τέχνης.

έναρξη κατάθεσης ερωτηματολογίων από 30 Απριλίου έως 30 Ιουνίου 2017

ΕΔΩ: φόρμα ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ

Πρώτη ανακοίνωση την 4η Ιουλίου.

Καθώς στο ερωτηματολόγιο το ονοματεπώνυμο είναι προαιρετικό, οι ιδέες/προτάσεις που θα συμπεριληφθούν στο project θα ανακοινωθούν αναλυτικά [τίτλος, ημερ.κατ.]. Ο πολίτης που κατέθεσε την ιδέα/πρόταση του και αυτή έχει επιλεγεί/συμπεριληφθεί στο project τον προσκαλούμε αν το επιθυμεί να επικοινωνήσει μαζί μας εκ νέου, ώστε το ονοματεπώνυμο του να αναγραφεί στην συνδημιουργία του project!

Παράλληλα ξεκινά η 2η φάση του α᾽μέρους | πιλοτική καταγραφή εργαστηρίων σε χώρους τέχνης. ___πληροφορίες ΕΔΩ :

Έναρξη πλατφόρμας- Πρόσκληση ενδιαφέροντος-αίτηση συμμετοχής καλλιτεχνών

απευθύνεται σε καλλιτέχνες των πεδίων: εικαστικά, ποίηση, θέατρο, κίνηση, μουσική

Φόρμα κατάθεσης από 10η Ιουλίου έως 30η Οκτωβρίου 2017

Ανακοινώσεις των Επιμελητών_Δασκάλων_ Συντονιστών

Επιλογή καλλιτεχνών | ανακοινώσεις των συμμετασχόντων καλλιτεχνών

30η Νοεμβρίου 2017

Ανακοινώσεις συνεργαζόμενων φορέων και χώρων επιτέλεσης | Ανακοινώσεις επιμέρους εξέλιξης του έργου

30η Ιανουαρίου 2018-30η Μαρτίου 2018