“ο καλλιτέχνης ως βιωματικό υλικό”

Home/Events, project-workshop, Αρχική Σελίδα/“ο καλλιτέχνης ως βιωματικό υλικό”

“ο καλλιτέχνης ως βιωματικό υλικό”

Μια σειρά ζωτικών συναντήσεων για την διαδικασία παραγωγής του ‘έργου’

Poka-Yio

Ο Poka-Yio στο ανάκλιντρο της Ψυχολογία Τέχνη.

poka+yioΘα προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε τη “σκοτεινή ύλη”, την “λιμπιντική πούλπα” όπως την έχει ονομάσει, των έργων του με σοκολάτα και περιττώματα και να αποκωδικοποιήσουμε τη δράση του δίπολου έλξη-απώθηση που είναι ο πυρήνας του έργου του. Τέλος θα του ζητήσουμε να μας μιλήσει για την ενασχόληση του με τη γαστρονομία και το coaching και να μοιραστεί μαζί μας το πως μπορείς μέσω του προσωπικού σου αφηγήματος να σχεδιάσεις το σενάριο της ζωής σου ή να αφηγηθείς συλλογικά αιτήματα με όχημα την Μπιενάλε της Αθήνας.Ο Poka-Yio είναι εικαστικός καλλιτέχνης και συνιδρυτής της Μπιενάλε της Αθήνας. Στο έργο του χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα, από τη ζωγραφική και την performance μέχρι τη μαγειρική και το coaching.

 

 

 

stoikoyΕλευθερία Στόικου

“Λοιπόν σταμάτα…

να θυμώνεις με την <<ομφαλοςKόπωση>> σου

να εξαρτάσαι από τη γέννα της, την πολλές φορές βεβιασμένη (καισαρική , κοστίζει περισσότερο)

και μετά

η μυρωδιά της ισορροπίας.

Πως να αντέξει κανείς την εξάρτηση της έκφρασης μέσα στο τέλος;

τη φωνή να επαναλαμβάνει

εκόμισα εις την τέχνη;

εκόμισα εις τη ζωή;

Νυχτερινό tip:αντικαταθληπτικό 35mg ”

Ε.Σ

Έχοντας την τάση να πιστεύουμε ότι ο καλλιτέχνης επιτελεί κοινωνικό έργο, οι συζητήσεις-παρουσιάσεις που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της Art Therapy, θα πλαισιωθούν από καλλιτέχνες ποικίλων εκφραστικών μέσων –ζωγραφική, γλυπτική, περφόρμανς, εγκαταστάσεις, θέατρο, ποίηση κ. ά- ώστε να ερευνηθεί εάν και πως τα διαφορετικά μέσα έκφρασης ανήκουν σ’ αυτή τη διαδικασία ‘παραγωγής’ ενός έργου το οποίο έχει ως τελικό αποδέκτη τον θεατή αλλά και συγχρόνως με ποιον τρόπο η διαδικασία αυτή εντάσσεται ή δεν εντάσσεται στον προσωπικό ή συλλογικό μύθο του καθενός μας.
οι Αλεξάνδρα Κατσιάνη – Θανάσης Χονδρός
καλλιτέχνες οι οποίοι μετά τριάντα χρόνια ενασχόλησή τους με την τέχνη, δήλωσαν, δημόσια, την μη ενασχόλησή τους με τον ‘παραδοσιακό’ τρόπο αλλά που παρόλα αυτά η σχέση τους μ’ αυτήν παραμένει ενεργή ως είδος ημερολογίου.

1012957_892829400751139_8904198501759185946_n

  Έκτορας Μαυρίδης
-καλλιτέχνης, κεραμίστας, χειρονάκτης-αναζητά ασταμάτητα την εντροπία

Η απέχθεια του για το μονόχνοτο και το καλουπωμένο μάλλον τον έφεραν κοντά στον παρδαλό κόσμο της τέχνης..

Πολλές φορές νιώθει ότι τα νέα προϊόντα που βλέπει σ΄ενα σούπερ μάρκετ έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τα έργα που βλέπει σε διάφορες γκαλερί ανά τον κόσμο.

Πολλές φορές αισθάνεται ακριβώς το ίδιο και για τα δικά του έργα.

Πολλές φορές αισθάνεται ότι…. η αταξία προσπαθεί να ορίσει και να ορισθεί εκ νέου.

541582_899465933420819_7702468747722982754_n

ο Βασίλης Αμανατίδης 
που μέσα σε 15 χρόνια εκδόσεων και 25 γραφής, έχει κερδίσει την υποψία πως η αφή και η αφήγηση είναι οι μόνοι τρόποι που έχουμε οι άνθρωποι για να ενωνόμαστε μεταξύ μας. Ποιητής που πεζογραφεί, συγγραφέας που «θεατροποιεί», επιτελεστής των κειμένων του, στοχεύει προπάντων στη δημιουργία υβριδίων. Πιστεύοντας πως ο εαυτός και το έργο αποτελούν αλληλο-διδακτική μέθοδο (με το έργο να αλλάζει τον εαυτό και με τον εαυτό να αλλάζει το έργο), προσβλέποντας στην απτική και οπτική διάσταση του ποιητικού-προφορικού λόγου, ο Αμανατίδης υποστηρίζει πως η performance του είναι τα βιβλία του.

Ανέκδοτο ποίημα του:

[ διευκρινίσεις ]

Ας μην τα συγχέουμε, παρακαλώ:
Ο ποιητής δεν αυτοβιογραφείται. Αυτοβιογραφεί.
Δεν είναι αυτοβιογραφούμενος, αλλά αυτοβιογράφος.

Αφού κιόλας ο ποιητής μετατρέπεται σε ποίημα – γνωστά αυτά.

Θέλει όχι να γράψει, μα να γίνει.

10924748_924146190952793_3992045036894544434_n







 Βασίλης Μαζωμένος,
-σκηνοθέτης-παραγωγός-που σκάβοντας με βασικό του εργαλείο το ασυνείδητο, ανακάλυψε ότι η ίδια η Τέχνη είναι κρίση. Από τότε επιδόθηκε σε μια διαρκή διαδικασία να αποδείξει ότι είναι και κάτι πέρα από αυτό.

Προς το παρόν μιμείται ανεπιτυχώς την αιωνιότητα, κοροϊδεύοντας  το θάνατο.


10945006_935398219827590_7442461042954064365_n




 Ελεάννα Μαρτίνου & Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

Με εφαλτήριο το ποίημα του ε.ε. κάμμινγκς (το ένα δεν είναι το μισό του δύο / αλλά τα δύο μισά του ένα) η Ελεάννα Μαρτίνου και ο Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης συμπλέκουν και αναμειγνύουν τις Τέχνες, διατηρώντας πάντα την αυτονομία τους. Συνεργάζονται και αλληλεπιδρούν. Η ζωγραφική αντλεί από τον στοχασμό, η συγγραφή πλάθει εικόνες με τις λέξεις, η μουσική ακούγεται μέσα από τα σχήματα. Το βιωματικό υλικό είναι το θησαυροφυλάκιο των δύο καλλιτεχνών, όπως δείχνουν στο βιβλίο και την έκθεση Σχέση/Σχάση. Οι Μαρτίνου & Μπαμπασάκης συνεργάζονται τα τελευταία πέντε χρόνια επιθυμώντας τη χαρτογράφηση του χάους και το στήσιμο δικτύων επικοινωνίας και δράσης ανάμεσα στις τέχνες.

Σε αυτή την συνάτηση, θα παρουσιαστεί επίσης από τις εκδόσεις  ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ  η σειρά βιβλιών του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΙΟΥΑΡΝΤ ΜΠΑΡΟΟΥΖ : Ο Παππούς Όλων Μας “Μικρές Μονογραφίες/Εκλεκτά Κείμενα”  _ Γιώργος  Αλισάνογλου. 

dorothea+mpampa




Ελένη Θεοφυλάκτου

Όταν κάποιος δεν χάνει το μυαλό του μπροστά σε ανυπέρβλητα γεγονότα τότε σημαίνει δεν έχει μυαλό,αν υποθέσουμε λοιπόν ότι το χάνει -προς στιγμήν-, άρα ότι είχε, τότε η ανάγκη να ‘ξαναβρεθεί΄ και να μην ερημώσει κάθε υπόσταση λογικής, φτιάχνει μια αντανακλαστική φόρμα -ας το πω λίγο υπερβολικά- κραυγής.

εκεί παραβιάζονται τα όρια της ατομικής κακομοιριάς, φτιάχνοντας μια συνθήκη συμφιλίωσης του δικού σου σώματος(υλικού και πνευματικού) με το Όλο σώμα…Ε.Θ

 Θάνος Σταθόπουλος


 Ο Θάνος Σταθόπουλος, μέσα από τη διαδικασία της συγγρα10614267_967274353306643_2440879624312168554_nφής, περιγράφει τις πτυχές του βιωματικού υλικού αναδεικνύοντας τη συγκρότηση ενός διευρυμένου προσωπικού αρχείου


 Γιώργος Κατσάγγελος
Ο Γιώργος Κατσάγγελος πιστεύει ότι έχει τα χαρακτηριστικά του καλλιτέχνη:

Ο καλλιτέχνης μπορεί να είναι ένας ηδονοβλεψίας.

Ο καλλιτέχνης μπορεί να είναι ανίκανος να απολαύσει την ζωή.10460752_978984505468961_4280794762771793768_n

Ο καλλιτέχνης μπορεί να δει τα πράγματα με τρόπο μοναδικό.

Ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε αδιέξοδο γιατί χωρίς το αδιέξοδο δεν υπάρχει καλλιτεχνική δημιουργία.

Τον καλλιτέχνη μπορεί να τον διακατέχει η αμφιβολία για την ορθότητα των αποφάσεων του.

Ο καλλιτέχνης συχνά αναρωτιέται για την χρησιμότητα του έργου του.

Επιμέλεια-συντονισμός

Δρ. Δωροθέα Κοντελετζίδου,ιστορικός/θεωρητικός της τέχνης,Έλενα Τονικίδη,εικαστικός/art-therapist
Χώρος διεξαγωγής: Ψυχολογία-Τέχνη

 

2017-05-17T00:15:32+00:00