art.psycho_Αρχιτεκτονική

art.psycho_Αρχιτεκτονική

“art.psycho_Αρχιτεκτονική” ένα project της “Ψυχολογία-Τέχνη” στο “lab΄attoir”, που απευθύνεται σε αποφοίτους και φοιτητές των Τμημάτων Εικαστικών Τεχνών, των Σχολών Καλών Τεχνών, των Τμημάτων Ψυχοκοινωνικών  και  Ανθρωπιστικών (Ψυχολογία,Παιδαγωγική, Φιλοσοφία κ.λ.π.) Επιστημών και για το γενικό πληθυσμό .Μία ομάδα ειδικών θεραπευτών, θεωρητικών και  καλλιτεχνών, συναντήθηκαν σε ένα κοινό τόπο, αυτόν το τόπο  της δημιουργίας και όλοι θα αναπτύξουν την αίσθηση  του εαυτού στο περιέχειν της καλλιτεχνικής πράξης.

Εργαστήρια και τράπεζα διαλόγου ___  Πρακτικά πατήστε εδώ

Κείμενο επιμελήτριας

Η σπουδαιότητα της ανθρώπινης υπόστασης, η αντίληψη που φέρουμε για τον εαυτό μας, η αίσθηση του εαυτού, έχει καλλιτεχνικές, φιλοσοφικές, ανατομικές, λειτουργικές, ψυχολογικές και κοινωνικές προεκτάσεις.Παρά το ότι ο ιδανικός εαυτός είναι  μια ουτοπία, η διερεύνησή του, θα έχει πάντα μια εξέχουσα θέση στην ανθρώπινη ιστορία. Ζητούμενο σε αυτό το πρότζεκτ είναι μια εικαστική προσέγγιση όλων (με ζωγραφική-κίνηση, γραφή-λογοτεχνία -μουσική) που θα  αποτελέσει την συνομιλία, έναν στοχασμό και ένα είδος επικοινωνίας ανάμεσα στην πρωτογενή και τη δευτερογενή διεργασία, στις τρεις φάσεις της διαδικασίας του περιέχειν: προβολή, αφομοίωση, ενδοβολή (projection, digestion, re-introjection), οι οποίες πραγματοποιούνται ασυνείδητα μέσα από την επιτέλεση της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Η συνειδητή γραφή του καλλιτέχνη που  μιλά δυνατά στη νόηση του, που επηρεάζει από κάθε άποψη την ανθρώπινη σκέψη θα αποτελέσουν στην  ασυνείδητη πράξη και ανάγνωση της δημιουργίας, μια άλλη ανθρώπινη επικοινωνία κυρίως σημειολογική και αυτός ο συμβολισμός θα  αποτελεί  μορφή λόγου, μέσα από την εικόνα του έργων που θα παραχθούν. Όταν το προβλητικό υλικό μπορεί να φανεί στο νόημα μιας δομής, συμβολίζοντας έτσι εσωτερικούς μηχανισμούς, τότε μπορεί να ενδοβάλλεται ξανά, να αναγνωρίζεται και να γίνεται αποδεκτό ως μέρος του εαυτού.

Αυτή η ζωγραφική γλώσσα/πραγματικότητα, θα γίνει πλέον “η πραγματικότητα” και θα αποτελεί  έναν άλλο εκ νέου χώρο. 

Ο καλλιτέχνης/δημιουργός ξαναφέρνει την ισορροπία  και η εκ μέρους του χαρακτηριστική ζωγραφική προσέγγιση αυτής της πραγματικότητας, με τα ειδικά χαρακτηριστικά  του και τους ζωγραφικούς  “μανιερισμούς”, θα δείχνουν απλά ένα άλλο, καινούριο, τρόπο προσέγγισης της πραγματικότητας. Ο “άλλος” καλλιτέχνης θα βρει το δικό του κανάλι για να εκφραστεί και αυτό το κανάλι είναι το καινούριο στοιχείο που προστίθεται στο χώρο της τέχνης,προσφέροντας μια ευρύτερη γνώση και αντίληψη της όλης πραγματικότητας.

Γνωρίζουμε ότι δεκάδες χρόνια πριν, προτού εισαχθεί η λέξη τέχνη στο σύστημα οποιασδήποτε κουλτούρας, υπήρχε η ανθρώπινη ανάγκη για δημιουργική έκφραση, πέραν αυτού που απαιτούσαν για την αποπεράτωση των ωφελιμιστικών καθηκόντων. Αυτό που τώρα ονομάζουμε τέχνη, η κατασκευή των γεγονότων ή των αντικειμένων της ενατένισης, διαμέσου της πράξης της φαντασίας, ήταν τότε απλά μια πτυχή της καθημερινής ζωής. Η ετερότητά της σημαδεύτηκε από την απόσπασή της, από τις εγκόσμιες πτυχές της καθημερινής ζωής. Ο στολισμός του σώματος των ανθρώπων με ουλές, τατουάζ και κοσμήματα, η ζωγραφική των σπηλαίων, η χορογραφία των πέτρινων μονόλιθων, οι ψαλμωδίες, ο χορός και η αφήγηση ιστοριών σε μια ημέρα γιορτής, όλα έδειχναν την έννοια της διττής φύσης της ανθρώπινης ζωής και αποτύπωσης αυτής της εικόνας, εαυτού-αυτό-αντίληψης της κοινότητας. Ήταν  το ανθρώπινο σώμα που αποτελούσε και κάποια άλλη μορφή ύπαρξης, ένα ζώο ή μια θεότητα, ένα πνεύμα ή ένα μέρος της φύσης. Ήταν σαν με το να είναι κάποιος άνθρωπος, να έχει το δικαίωμα ή την υποχρέωση να υπερβεί τα ανθρώπινα όρια του σώματος και του νου και να θεσπίσει ένα δράμα με υπεράνθρωπες διαστάσεις.

Από το ξημέρωμα της ιστορίας του ανθρώπου, λοιπόν, η τέχνη χρησιμοποιήθηκε ως ένα μέσο με σκοπό την επικοινωνία αλλά και ως θεραπευτικό εργαλείο.

Το έργο τέχνης -σε όλες τις εκδοχές του: εικαστικά, μουσική, χορός, λογοτεχνία- συνήθως καλείται να είναι ένα  προϊόν σκόπιμης ενέργειας  και η σκοπιμότητα του είναι αυτή που δεν συμπίπτει αναγκαστικά με τον εσωτερικό-ασυνείδητο σκοπό του δημιουργού του, αλλά, εμπεριέχεται στην ουσία του όπως μας επισημαίνει ο Hegel. Αυτή όμως η εσωτερική-υπερβατική φύση του σκοπού της τέχνης στον άνθρωπο συνδέεται με την  αίσθηση εαυτού-αυτοαντίληψη, ως την ψυχική διεργασία που προσδιορίζει το υγιές πλαίσιο αναφοράς του ατόμου.Σε αυτό το πρότζεκτ των τεσσάρων ημερών, που με την συμμετοχή σας και τους προσκεκλημένους μας, θα δούμε, θα ανιχνεύσουμε την “Αίσθηση του εαυτού- ένα αρχιτεκτόνημα”, με νέα πεδία συνομιλίας του ψυχισμού μέσα απο την τέχνη,μέσα από τον εσωτερικό και εξωτερικό καλλιτέχνη/θεραπευτή, μια “επαναδόμηση” με δράση, μέσα στον χώρο της δράσης.

Έλενα Τονικίδη ,ψυχολόγος, εικαστικός/art-therapist, Επιμελήτρια project

ενότητες

Πέμπτη 26 Μαίου – εγγραφές -εργαστήρια/workshops 

1. Παρασκευή 27/5, Σάββατο 28/5 & Κυριακή 29/5 –εργαστήρια/workshops- performance

α) Art
β) Art [Psycho] Therapy
γ) Dance-Μovement [Psycho] Therapy & Αrt [Psycho] Therapy
δ)[Psycho] Scripture & music –art [Psycho]therapy

Σάββατο  28/5 – 2. Στρογγυλή Τράπεζα-θεματικές ανάπτυξης διαλόγου 

εδώ: find us on facebook

 

2017-05-03T17:25:59+00:00